20 juni 2010 20:54
Back to the Eighties
Duran Duran, Billy Ocean, Feargal Sharkey, Salt’n’ Pepa, Kajagoogoo, Cyndi Lauper, Rick Astley: we zijn ruim een week in Servië en wat, behalve de vleesconsumptie, opvalt is de muziek. Overal zijn oude hits uit de jaren tachtig te horen, zo ook – of moeten we zeggen: vooral? – op benzinestations en dat lift heel niet onprettig.
Liften is een mooie manier om contact te maken.
Hoe anders is reizen met trein of vliegtuig waar contact met mede-reizigers vaak kort en meer vrijblijvend is. Als het er al is.
We staan in de hoofdstad van Servië. Alles is hier groter, sneller en dynamischer dan in de rest van het land, zoals het goede hoofdsteden betaamt. Tijdens deze reis begint het hele circus op iedere locatie weer opnieuw, zo ook in Belgrado. Fijn om hier een aantal dagen aan ons kampement te kunnen bouwen. De eerste overnachting op de parkeerplaats van het Sava Center was prima maar wat ruw: geen douche, toilet, stromend water en geen schaduw. Als we via telefoon aangeboden krijgen om te verkassen naar de ‘beste plek van de stad’ pakken we dat met beide handen aan. 
Dinsdagochtend, 07.30 uur. Ondanks de korte nacht ben ik vroeg wakker. Het is al flink warm en dat helpt om van de caravanbank te komen. Direct, voordat Cordula en Jens met hun camera arriveren, neem ik buiten aan het stadsstrand een snelle douche om daarna met het gaspit-espressomachientje een straffe bak te zetten. We drinken de koffie in de schaduw van de hoge bomen van de parkeerplaats als onze nieuwe Duitse vrienden in hun huurauto -zonder trekhaak- aan komen rijden. Dragan, de broer van Biljana, heeft aangeboden om ons met de caravan bij het eerste benzinestation richting snelweg te brengen want caravanliften vanuit het centrum van een stad blijkt in de praktijk welhaast onmogelijk. 
Ik heb sinds gisteren steeds het door mij zelf verbasterde nummer ‘Feliz Novi Sad’ in mijn hoofd. Maar het is verre van een Spaanse kerst. We zijn gearriveerd op een fantastische locatie midden in een Servische zomer. We staan direct aan het strand van de Donau, die trouwens momenteel ongekend hoog staat. Een zwembaai met allerlei houten kioskjes, terrasjes, sport – en velden om te zonnen. s’Avonds verzamelt half Novi Sad zich om hier op een enorm scherm open-air WK te kijken en nog later op de avond verandert het strand in een lovers lane. Gekleurde lichtjes, eten en drinken op terrasjes, een rond wandelend zigeunerorkestje roepen bij mij een sfeer op die het midden houdt tussen festival de Parade en een boulevard gelegen aan zee. 
Vandaag om 16.00 uur wordt de wedstrijd Servië – Ghana gespeeld. Belangrijk dus om voor die tijd in Novi Sad te arriveren lijkt ons, gezien het verkeer. Met kartonnen bordjes Auto-Kuka- Ilok, staan we langs de weg. De vroege bezoekers op het terras van café Piramide kijken vol ongeloof naar onze Hitchhike- kunsten, maar hoe meer kilometers we af hebben gelegd des te opmerkelijker de reis is – en dat werkt in ons voordeel. 
Utrecht