Belgrado

We staan in de hoofdstad van Servië. Alles is hier groter, sneller en dynamischer dan in de rest van het land, zoals het goede hoofdsteden betaamt. Tijdens deze reis begint het hele circus op iedere locatie weer opnieuw, zo ook in Belgrado. Fijn om hier een aantal dagen aan ons kampement te kunnen bouwen. De eerste overnachting op de parkeerplaats van het Sava Center was prima maar wat ruw: geen douche, toilet, stromend water en geen schaduw. Als we via telefoon aangeboden krijgen om te verkassen naar de ‘beste plek van de stad’ pakken we dat met beide handen aan.

Binnen een kwartier rijdt de telefonisch geregelde auto met trekhaak voor. De chauffeur die geen Engels of Duits spreekt brengt ons een stuk buiten de stad, naar een terrein direct aan een groot meer. We koppelen ons mobiele huis los van de wagen en bedanken de chauffeur.  Het onweert en het regent. De Esja regenjas komt, voor het eerst tijdens de reis, uit de kast. Als een verdwaalde Bassie & Adriaan lopen we lichtelijk verstrooid rond over het terrein. Het is avond en we hebben geen idee waar we precies zijn aanbeland. Maar kiosken, fitnesscentra, kegelbanen, buitendouches en een restaurant, doen wat belletjes rinkelen. Ook is er een fietsverhuur op het terrein dat, vreemd genoeg dag en nacht geopend is, maar dat komt goed van pas als je laat in de avond arriveert. Een vriendelijke ober legt uit dat het een recreatie en – sportterrein is, Ada Cijangala genaamd. Normaal gesproken mag je op de ‘Ada’ niet overnachten maar de arm van Biljana, onze beschermengel uit Novi Sad, reikt ver. Gelukkig maar, het terrein is als standplaats een schot in de roos.

De volgende dag blijkt het fietspad naar het centrum door de hoge waterstand van de Donau ondergelopen te zijn en zijn we genoodzaakt om over de snelweg een half uur naar het centrum fietsen. Niet zonder gevaar blijkt. Een put zonder deksel, gaten in de weg, veel ruw verkeer dat toetert en – ughe ughe – blaast. We hebben deze dagen een vol programma. Een bezoek aan de Nederlandse ambassade, interviews voor kranten en tv bij de caravan en een interview in de studio van Radio Beograd. Onze host, Katarina Epstain, heet ons welkom in het nogal communistisch aandoende gebouw. Ruim een uur zitten we met Katarina en de organisator van het ‘Summertime’ festival aan tafel. ‘Unterwegs’ live op de Servisch radio, en een heel goed gesprek. Heel speciaal.

Nog specialer is om dé WK wedstrijd van het moment te zien, Servië – Duitsland. Overal zijn grote flat screen televisies geïnstalleerd, de cafés’s en terrassen puilen uit. De sfeer is opgewonden en gespannen. Als Servië in de eerste helft scoort juicht de stad, als Duitsland daarna een penalty mist, minstens zo sterk. Wanneer de 1-0 overwinning een feit is buldert Belgrado uitzinnig. Auto’s met Servische vlaggen uit de ramen rijden toeterend door de straten. Iedereen op straat feliciteert elkaar. Grappig genoeg worden Peter en ik door een televisieploeg van de straten geplukt om een reactie te geven.  s’Avonds zijn we op het Servische journaal.

Via twitter hebben we Darko Stanimirovic, een fotograaf uit Belgrado leren kennen. Hij nodigt ons uit om samen met zijn vriendin Ana te dineren, en jawel, guess what: balkan grill. Hij neemt ons mee naar Grad, een jong en hip cultureel centrum,  mede gerealiseerd door Felix Merits uit Amsterdam. Er draait een goede DJ maar, belangrijker voor ons op deze reis: er blijkt ook goed werkend Wi-Fi netwerk. Bloggen met oordoppen in terwijl de beat en bastonen flink door je broekspijpen stampen: noem het gerust een ervaring.

Net als de terugweg: als we s’nachts, na een dag vol interviews en ontmoetingen bepakt en bezakt met laptoptassen en gitaarkist terug fietsen over de snelweg zie ik in de middenberm vier grote honden liggen. Wanneer ze ineens opspringen en een heel stuk luid blaffend en grommend met ons mee beginnen te rennen is het gauw duidelijk dat het wilde honden zijn. We hebben het geluk dat met het verkeer: door de auto’s op de weg kunnen ze niet heel dichtbij de fiets komen anders waren we flink de bok. Ineens kan ik me levendig voorstellen hoe het moet zijn om door een groep wolven te worden aangevallen. Gelukkig zit Dachs niet in het mandje van de Joep fiets maar veilig thuis in de caravan. Belgrado mag dan groter, sneller en dynamischer zijn dan de rest van Servië, hondje ‘autostop’ eet gewoon haar brokjes. Op naar het zuiden.