Met ‘Auto Mobil’ naar Belgrado

Dinsdagochtend, 07.30 uur. Ondanks de korte nacht ben ik vroeg wakker. Het is al flink warm en dat helpt om van de caravanbank te komen. Direct, voordat Cordula en Jens met hun camera arriveren, neem ik buiten aan het stadsstrand een snelle douche om daarna met het gaspit-espressomachientje een straffe bak te zetten. We drinken de koffie in de schaduw van de hoge bomen van de parkeerplaats als onze nieuwe Duitse vrienden in hun huurauto -zonder trekhaak- aan komen rijden. Dragan, de broer van Biljana, heeft aangeboden om ons met de caravan bij het eerste benzinestation richting snelweg te brengen want caravanliften vanuit het centrum van een stad blijkt in de praktijk welhaast onmogelijk.

Cordula en Jens volgen ons vandaag voor de Duitse nationale televisie, voor een lange reportage in het VOX-programma Auto Mobil. Ze ervaren spoedig wat het is om trekhaak-gericht te zijn oftewel, ‘auto konten kijken’. Alleen de automobilisten met trekhaak spreken we aan en zoals wij inmiddels weten kan het lang duren voordat je een rit te pakken hebt. De thermometer van het tankstation geeft 38 graden aan, de zon zindert aan de horizon. Dachs ligt hijgend naast haar waterbakje, tong uit haar mond, onder een lage boom. Peter en ik wisselen het staan en vragen met het kartonnen bordje ‘Auto-Kuka? Beograd’ af. Ik speel gitaar staand tussen de benzinepompen en schrijf wat aan een blog tussen het lawaai en de uitlaatgassen van het verkeer.

Opvallend is dat er in de Balkan nog heel veel oude wagens rijden van merken die je al bijna vergeten was. Verbaasd zie ik over de vluchtstrook een heuse fiets met afgeladen kar erachter voorbij zoeven. Een zigeunerjongen komt, ook met de tweewieler, een oud plastic kinderzwembadje vol lucht blazen aan de bandenspanningmachine.

Na twee uur is aan Cordula’s gezicht af te lezen dat ze het wachten beu is en dat ze twijfelt of we hier vandaag nog weg komen. Peter en ik, gepokt en gemazeld in de caravanlifterij, hebben daarover weinig twijfels. Dan, na drieëneenhalf uur noeste arbeid, heeft Peter beet. Dragan Latinovic haakt ons aan zijn blauwe Renault 4 die al uit elkaar lijkt te vallen als je er naar kijkt. Peter gaat voorin, Dachs en ik achter. De bank is eruit gesloopt, daarvoor in de plaats zit ik op de gastank.

Dragan maakt met handen en voeten duidelijk niet te roken: door de hele auto walmt het naar een fossiele brandstoffen. Dat ook deze wagen geen elektrische aansluiting heeft om de lichten van de caravan te laten werken, blijkt wederom geen reden om ons niet mee te nemen. Over de elektrische aansluiting gesproken: het starten gaat niet met een sleutel maar door middel van twee draadjes, die met elkaar in contact gebracht moeten worden. Onderweg maakt Dragan vol enthousiasme in gebrekkig Engels duidelijk dat hij de auto voor 150 euro heeft gekocht. Ook krijgen we zijn rijbewijs te zien, dat is best een geruststelling.

Tijdens de rit, zittend achterin op de gastank houd ik steeds in de gaten of de caravan nog achter de roestende Renault 4 hangt. Gelukkig is deze rit maar kort, naar het eerste benzine station op de E75. Daar is het wederom wachten (want weinig verkeer op dit tankstation), maar dit keer zitten we met lunch in de schaduw van een prachtige grote Japanse Ginko (voor de bomenliefhebbers onder ons). Cordula en Jens voelen na de spannende rit met de Renault 4 – inclusief supersonische binnenboordcamera – ook de lol van het caravanlift avontuur. Nog 80 kilometer te gaan naar Belgrado: hoe lang zou het dit keer duren en met wie?

Tegen vijven rijden de Servische truckers, Miki en Dimitri het tankstation op. Ze zijn met een lading medicijnen van Utrecht via Berlijn naar Belgrado onderweg. Weer is het met handen en voeten communiceren en helaas hebben ze ook geen elektrische koppeling voor de caravan achter hun truck. Maar ze lachen vriendelijk en knikken veel. Na een trekhaakdop en Utrecht-pet als geschenk, bieden ze bieden een drankje aan. Ik haal mijn gitaar te voorschijn om ‘Unterwegs’ voor ze te zingen. Na het laatste akkoord maken ze duidelijk: “aanhaken maar” Gaaf, met de caravan achter een vrachtwagen. Dat is een première!

Door de handen-en-voetencommunicatie is het niet direct duidelijk waar ze ons zullen brengen en bij een benzinestation vlak voor de hoofdstad van Servië stoppen we. Onderweg had Miki wat zitten telefoneren en nu blijkt dat hij zijn schoonzoon, Slobodan Arsic, had gebeld die goed Engels spreekt en speciaal hierheen is gekomen om als tolk te fungeren. Voor de Duitse tv-camera legt Slobodan uit dat zowel Miki als Dimtri het een heel sympathiek en bijzonder project vinden en dat ze dat boven de mening van hun werkgever vonden gaan. That’s the spirit!

s’Avonds staat de caravan voor het Sava Center in het nieuwe gedeelte van de stad en nog iets later zitten we met Cordula en Jens aan tafel in het centrum. Grote porties, moe maar heel voldaan. Wat een trip! Impressies van deze dag zijn over twee maanden te zien op nationale Duitse televisie: Auto Mobil op VOX. Hou deze site in de gaten voor links.

Update: het filmpje – waarin we, zoals het hoort, Duits nagesynchroniseerd worden – is op 5 september uitgezonden en  hier te bekijken!