Van Kroatië naar Servië

Vandaag om 16.00 uur wordt de wedstrijd Servië – Ghana gespeeld. Belangrijk dus om voor die tijd in Novi Sad te arriveren lijkt ons, gezien het verkeer. Met kartonnen bordjes Auto-Kuka- Ilok, staan we langs de weg. De vroege bezoekers op het terras van café Piramide kijken vol ongeloof naar onze Hitchhike- kunsten, maar hoe meer kilometers we af hebben gelegd des te opmerkelijker de reis is – en dat werkt in ons voordeel.

Na een half uur hebben we een rit te pakken. Een wat oudere Kroatische man die geen Duits of Engels spreekt weten we met handen en voeten uit te leggen wat de bedoeling is. Ik zit met Dachs achterin zijn Opel Kadett tussen een aggregaat en een paar jerrycans vol benzine. De man brengt ons tien minuten verderop naar de andere zijde van Vukovar. Dat lijkt misschien niet ver maar uit ervaring weten we: iedere rit telt.

We worden losgekoppeld bij een bushalte voor een klein winkeltje. Een bestuurder van een Lada 4-drive stopt voor een verkoelend drankje en zwaait vriendelijk. Hij steekt de straat over voor een praatje. De Kroaat in kwestie heet Igor Mihelic, spreekt goed Engels, en is landmeter van beroep. Igor heeft een vrije dag maar biedt aan dat als we geen rit kunnen vinden hij ons vanavond naar de grens wil brengen. We wisselen telefoonnummers uit, maar wat blijkt: na een kwartier is Igor al terug. “Hebben jullie zin om te lunchen?”

Even later zitten we met zijn vrouw Marica en hun kinderen aan tafel in de tuin van hun huis direct gelegen aan de Donau. We ontmoeten ook hun vrienden Boro, Ivan en Snjezana Raka.
Na de lunch brengt Igor ons met zijn zoon Petar naar Ilok, de grensstad met Servië. Onderweg komen we door rustieke dorpjes, langs uitgestrekte velden, bloeiende bermbloemen en ooievaarsnesten op houten elektriciteitsmasten.

Ook aan deze grens verbaasde reacties. De Kroatische post ligt aan de ene zijde van de Donau, de Servische aan de andere. De brug ertussen is steil, dus een duwing is geen optie. Een vlotte douaniere regelt terstond de rit over de rivier. Een Servisch echtpaar, wederom met handen en voeten communicerend, haakt ons aan. Dat hun auto geen elektrische koppeling heeft om de lichten van de caravan te laten werken is geen probleem. De douaniers aan Servische zijde reageren met ongeloof en na een korte paspoort controle laten ze ons met een vertwijfeld ‘bye’ verder gaan.

Servië – Ghana volgen we via Servische radio op het eerste benzinestation van Bajka Palanka. Aan het gejuich horen we dat er een doelpunt is gevallen maar geen idee nog voor wie. Door de wedstrijd is er bijna geen auto op de weg maar als blijkt dat Servië met 0-1 heeft verloren komt het verkeer weer op gang.

Igor Karakasevic en Marco Simic haken ons, na twee uur met de duim omhoog gestaan te hebben, aan de ‘Kuka’. Nog tweeënveertig kilometer naar Novi Sad, de tweede stad van Servië. Alwaar Biljana Marceta, hoofd van het toerismebureau, al voor ons klaarstaat met een warm welkom. Met Igor, Marco en Biljana doen we een late night diner in het centrum. De salade bedoeld als bijgerecht blijkt al een hele maaltijd op zich. Het is geen uitzondering: Biljana legt uit dat de porties in dit land allemaal royaal zijn. This is Serbia! Welcome!