Start deel twee: van Pécs naar Udvar

In de schaduw van een aantal grote Lindebomen staat op een eenvoudig parkeerterrein een blauw-groene Nederlandse caravan zonder auto. Een veld met stevige houten speelinstrumenten, wat huizen met muren eromheen en daarachter velden met zomerse gewassen. Vogels fluiten, krekels tsjilpen. De zon schijnt krachtig, de lucht is warm en loom. Eén lange straat met vrijstaande huizen, een kerkje, een buurthuis en een benzinestation dat ook dienst doet als eenvoudige supermarkt, vormen samen het dorp Udvar. Als je niet beter weet zou het zo een klein Frans plattelandsdorp kunnen zijn maar we staan tweehonderd meter voor de Hongaars-Kroatische grens, tevens de buitengrens van de Europese Unie.Een hoge wachttoren, een douanepost met douaniers van zowel Hongaarse als Kroatische nationaliteit en een kilometer stilstaande vrachtwagens roepen oude grensgevoelens op van weleer, van voor het Europese Schengen verdrag. Jan Kennis, Nederlands Cultureel Attaché in Hongarije, heeft ons hier gisteren gebracht. Daarvoor waren we feestelijk uitgezwaaid vanaf de Flying Grass Carpet (het rondvliegende stadspark) door honderd vijftig kinderen, docenten, wat journalisten en Ágnes Simon, een official van de organisatie Pécs 2010. Onderweg heb ik genoten van het Hongaarse platteland. Veel Mais- en korenvelden en net als in Limburg veel Christuskruizen langs de kant van de weg, boerderijen en verlaten tankstations. Kortom een prachtig vakantieland. Na de rit hebben we met Jan zijn voornemen ingeblikt dat hij voor juni 2016 in een historisch Hongaars dorpje de oude watermolen in ere wil herstellen.

Koken op het fornuis in de caravan en de maaltijd opeten onder een heldere sterrenhemel geeft de start van deel twee een vakantie-achtige inslag. Maar er is werk aan de winkel. Vandaag weer een grens over, de Europese Unie uit de Balkan in. Spannend. Benieuwd ook hoe we de caravan er overheen krijgen, misschien wordt het wel een duw-ing!