30 juni 2010 14:48
Istanbul!
Mogen we uw trekhaak lenen? Bekijk de reportage die door Silvia Brens is gemaakt van de aankomst van Trekhaak Gezocht in Istanbul.
Dinsdag 29 juni zijn we om 18.00 uur met de caravan gearriveerd op het Sultanahmed plein in Istanbul. Links de Blauwe Moskee, rechts de fameuze Aya Sofia. Rondom ons, vele mensen waaronder Simon Wintermans en een camerateam van TRT (Turkse nationale tv) en van Editie NL. (woensdag 30 juni op 4 om 18.15 uur). Missie volbracht!
We staan in de hoofdstad van Servië. Alles is hier groter, sneller en dynamischer dan in de rest van het land, zoals het goede hoofdsteden betaamt. Tijdens deze reis begint het hele circus op iedere locatie weer opnieuw, zo ook in Belgrado. Fijn om hier een aantal dagen aan ons kampement te kunnen bouwen. De eerste overnachting op de parkeerplaats van het Sava Center was prima maar wat ruw: geen douche, toilet, stromend water en geen schaduw. Als we via telefoon aangeboden krijgen om te verkassen naar de ‘beste plek van de stad’ pakken we dat met beide handen aan. 
Dinsdagochtend, 07.30 uur. Ondanks de korte nacht ben ik vroeg wakker. Het is al flink warm en dat helpt om van de caravanbank te komen. Direct, voordat Cordula en Jens met hun camera arriveren, neem ik buiten aan het stadsstrand een snelle douche om daarna met het gaspit-espressomachientje een straffe bak te zetten. We drinken de koffie in de schaduw van de hoge bomen van de parkeerplaats als onze nieuwe Duitse vrienden in hun huurauto -zonder trekhaak- aan komen rijden. Dragan, de broer van Biljana, heeft aangeboden om ons met de caravan bij het eerste benzinestation richting snelweg te brengen want caravanliften vanuit het centrum van een stad blijkt in de praktijk welhaast onmogelijk. 
Ik heb sinds gisteren steeds het door mij zelf verbasterde nummer ‘Feliz Novi Sad’ in mijn hoofd. Maar het is verre van een Spaanse kerst. We zijn gearriveerd op een fantastische locatie midden in een Servische zomer. We staan direct aan het strand van de Donau, die trouwens momenteel ongekend hoog staat. Een zwembaai met allerlei houten kioskjes, terrasjes, sport – en velden om te zonnen. s’Avonds verzamelt half Novi Sad zich om hier op een enorm scherm open-air WK te kijken en nog later op de avond verandert het strand in een lovers lane. Gekleurde lichtjes, eten en drinken op terrasjes, een rond wandelend zigeunerorkestje roepen bij mij een sfeer op die het midden houdt tussen festival de Parade en een boulevard gelegen aan zee. 
Vandaag om 16.00 uur wordt de wedstrijd Servië – Ghana gespeeld. Belangrijk dus om voor die tijd in Novi Sad te arriveren lijkt ons, gezien het verkeer. Met kartonnen bordjes Auto-Kuka- Ilok, staan we langs de weg. De vroege bezoekers op het terras van café Piramide kijken vol ongeloof naar onze Hitchhike- kunsten, maar hoe meer kilometers we af hebben gelegd des te opmerkelijker de reis is – en dat werkt in ons voordeel. 
Vroeg uit de veren, ontbijt in de zon en duwen maar! Vijftig meter naar de grenspost. Ik had een hoop rompslomp verwacht maar de Hongaarse douaniers komen naar buiten met hun camera in de aanslag om het tafereel te fotograferen. Gastvrij krijgen we een drankje aangeboden en na een kort concert mogen we door naar de Kroatische grenspost. Na blikken van ongeloof en enkele stempels in ons paspoort aldaar kunnen we officieel de Europese Unie verlaten.
Toen Peter en ik vrijdagavond, de caravan voortduwend, de laatste meters in Hongarije te voet aflegden, kwam de cafébaas van de allerlaatste pleisterplaats voor de grens verbaasd vragen waar de reis heen ging. Hoewel hij gebrekkig Duits sprak werd duidelijk dat een vriend binnen een half uur, vermoedelijk met auto met trekhaak zou arriveren, en dat die vriend mogelijk ons de lift over de grens kon geven. 
In de schaduw van een aantal grote Lindebomen staat op een eenvoudig parkeerterrein een blauw-groene Nederlandse caravan zonder auto. Een veld met stevige houten speelinstrumenten, wat huizen met muren eromheen en daarachter velden met zomerse gewassen. Vogels fluiten, krekels tsjilpen. De zon schijnt krachtig, de lucht is warm en loom. Eén lange straat met vrijstaande huizen, een kerkje, een buurthuis en een benzinestation dat ook dienst doet als eenvoudige supermarkt, vormen samen het dorp Udvar. Als je niet beter weet zou het zo een klein Frans plattelandsdorp kunnen zijn maar we staan tweehonderd meter voor de Hongaars-Kroatische grens, tevens de buitengrens van de Europese Unie. 
Utrecht