Bespiegelingen onderweg naar huis

Onderweg naar huis, tijdens alle kilometers van Praag naar Utrecht heb ik ruim de tijd om alle belevenissen en ontmoetingen van deel 1 de revue te laten passeren. Van het vertrek op het Domplein met burgemeester Wolfsen. De eerste winterse week in Nederland met het warme welkom in Limburg. De knallende opening van Ruhr 2010 op het Zollverein terrein in Essen. De enorme gastvrijheid in het Ruhrgebied: Tom’s Kiosk, het Bergbau museum in Bochum, opzoek naar de burgemeester van Dortmund, de familie Distelhoff in Castrop Rauxel, de jachthaven met de Hongaarse goulashsoep in Oberhausen en de terugkeer met de Duitse televisieploeg naar het Zollverein terrein in Essen. Halverwege de rit terug naar huis doen we een koffie op het Duitse benzinestation Haidt waar ik drie dagen vaststond in de vrieskou. Dit keer aan de andere kant van de A3 en maar 20 minuten. De studentenstad Erlangen met Hotel de Rote Adler zal ik ook nooit meer vergeten. Samen met Peter Bijl terug de snelweg op, naar Oostenrijk, met de  paardentrainer Sonja. Linz, Wenen. De overgang naar de Balkan met alle mooie verrassingen van Hongarije. Het warme welkom van de Wintermans familie in Pécs. Magie!

Ontmoetingen met plekken en mensen van wie je het bestaan niet wist. Kartonnen bordjes, sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Hoe anders is het om zo langzaam, stap voor stap, te reizen. Hoe anders beleef je dan de grote – en kleine overgangen. De verschillen en overeenkomsten.

Ik ben, zei het tijdelijk, thuis in Utrecht. Ik geniet van de luxe van een douche, eigen bed, en water uit de kraan (”hé, het is niet bevroren!”). Ik kijk uit om de nummers uit te werken en de opnames van mijn nieuwe album voor te bereiden. Ik kijk uit naar het optreden op de Wereldexpo in Shanghai en ook naar het vervolg, deel 2: Pécs naar Istanbul.

Trekhaak gezocht deel 1 waren 33 lift ritten in 7 weken. Het precieze aantal kilometers weet ik niet. Ook besef ik waarschijnlijk pas de helft van de impact van deze ervaringen.

Ik wil graag uit de grond van mijn hart alle mensen bedanken die deze reis mogelijk hebben gemaakt. Je hebt namelijk echt anderen nodig om verder te komen. Ik heb het figuurlijk én letterlijk mee gemaakt. Nogmaals dank: voor de hulp, het vertrouwen en het goede gezelschap. De reis gaat door, life is a journey!