Helder uitzicht

Vanaf de bijna 200 meter hoge televisietoren die in 1973 op de heuvel is gebouwd heb je een grandioos uitzicht over de provincie Baranya. Het Mecsekgebergte, de heuvels die van west naar oost lopen. De grote krater van de voormalige mijn. En achter de stad de enorme vlaktes naar het zuiden, naar voormalig Joegoslavië. Pécs is letterlijk en figuurlijk de verbinding tussen het westen van Europa en de Balkan, het oosten. Ik ben onderweg van west naar oost en ben verbaasd, misschien is geschokt een beter gekozen woord, door de armoede die ik onderweg steeds tegen kom. In het Ruhrgebied zitten veel steden en dorpen financieel aan de grond. Ik vond het ongelofelijk om te horen dat anno 2010 in het Ruhrgebied veel kinderen naar school komen zonder een fatsoenlijk ontbijt gehad te hebben omdat hun ouders dat niet kunnen betalen. En zelfs in Wenen, tussen alle pracht en praal, is er veel armoede te zien in de lijven, de gezichten, de ogen. Zo ook in Hongarije, zo ook in Pécs. Er is hier momenteel, voornamelijk door het programma van de culturele hoofdstad 2010, veel in aanbouw. Voor een groot gedeelte wordt dat gefinancierd door de EU. Een nieuwe concertzaal, een kennis centrum, een snelweg. Er worden veel pleinen en straten gerenoveerd en nieuwe speeltuinen aangelegd. Om Culturele Hoofdstad van Europa te zijn, om voor een jaar extra in het licht te staan, biedt grote mogelijkheden tot verandering. Een mogelijkheid tot een enorme impuls voor de stad en de provincie. Belangrijk daarbij is dat het gezien en gedragen wordt door een groot gedeelte van de bevolking. Om een helder en hoopvol uitzicht te hebben is voor iedereen belangrijk. Maar hoe krijg je dat voor elkaar en hoe bouw je daar samen aan?