Hotel Roter Adler

Gisterenavond om 23.00 uur hoorde ik over een lift met trekhaak naar Wenen maar dan moet ik wel de volgende morgen om 9.00 uur bij de volgende Tankstelle honderd kilometer verderop zijn. Na drie dagen op Haidt Süd ben ik redelijk klaar met het leven op een benzinestation en een lift in een keer naar Wenen klinkt zeer aantrekkelijk. Ik besluit alles op alles te zetten om die honderd kilometer zo snel als mogelijk te overbruggen. Maar hoe? Na drie dagen langs Autobahn drie en geen enkele kilometer afgelegd te hebben, is dat een hele opgave. Om 3.30 uur word ik wakker van Dachs die aanslaat van een groep luidruchtige scholieren die met hun touringcar een nachtelijke stop op Haidt Süd maken. Een uitgelezen kans om de caravan onmiskenbaar in het zicht te krijgen. Gauw mijn kleren aanschieten en naar buiten. Het vriest achttien graden. Een groep docenten die naar de touringcar terug lopen zijn zo vriendelijk om de caravan vol in het tl-licht naast de pompen te helpen duwen. Zo die staat! Nu deze weer zo representatief als mogelijk maken. Alle sneeuw en ijspegels verwijder ik met een zeem en met servetten van het restaurantje (gelukkig 24 uur open) poets ik het zwart en de pekel weg. Om 4.00 uur sta ik klaar om iedere auto die een nachtelijke tankstop houdt én die een trekhaak heeft aan te spreken. Nee, nee, een weer nee. Dan rijdt een busje met gele nummerplaat het plateau op. Met trekhaak! Drie mannen, zonder hun vrouw op vakantie, stappen uit. Uitleggen, honderd kilometer een volgende rit, al drie dagen hier, nu de mogelijkheid naar Wenen. Weer een nee. Mijn hoop op een rit naar ‘de rit der lift-ritten’ is na deze kans flink gezakt.

Ik was even in de caravan gaan zitten om op te warmen toen een volgende auto aan kwam rijden. Weer een gele nummerplaat en met trekhaak.Een jongen stapt uit. Alleen onderweg met de auto van zijn vader voor een korte skivakantie met zijn familie in Oostenrijk. “Ja ik begrijp het maar ik heb mijn vader beloofd niemand mee te nemen” Ik zeg niets en wacht af. “Ik heb nog nooit met een caravan gereden” Ik zeg niets en wacht af. Dan volgen de woorden waar ik drie dagen op heb gewacht: “Oké vooruit, haak maar aan” Wat gaaf en wat een opluchting! Wenen here I come! Sebastiaan verteld onderweg over zijn werk, dat hij uit Spijkenisse komt en het went snel, rijden met een caravan. Aangekomen op het benzinestation voor de vervolg rit naar Wenen vergeet ik helemaal Sebastiaan zijn e-mail en achternaam te vragen. Van inblikken van een ‘vers voornemen’ komt op dit vroege uur al helemaal niets. Maar goed ik heb het tenminste gehaald.

Even later word ik gebeld door de man met wie ik mee zou rijden naar Wenen. Zijn auto heeft bij nader inzien een probleem met de trekhaak en, sorry sorry, ik kan je niet helpen. Daar zit je dan op het volgende benzinestation op Autobahn drie. De laatste gasfles is bijna leeg. Het vriest flink, ben moe en heb honger. Ik ben zelfs zo uitgeput dat van praten over ‘wat je inspireert’ het laatste is waar ik aan moet denken. ‘Je hebt anderen nodig om verder te komen’ schiet door mijn hoofd maar ik kan de humor er niet van inzien. Oké, gewoon doorgaan met vragen naar een rit. Een touringcar vol vrolijke mensen uit Winterswijk bieden me aan om mee te gaan op skivakantie maar dan wel zonder caravan. Dat klinkt héél aantrekkelijk. Drie sympathieke truckers drinken koffie en zijn onderweg naar Passau. Ze hadden mijn caravan zo op de trailer geladen als die niet vol zou staan met nieuwe Scania-trucks voor Iran. Ik ben ten einde raad en juist dan is de redding nabij. Weer Nederlandse mannen op vakantie zonder hun vrouwen. Ik vraag een lift naar de dichtstbijzijnde plaats, Erlangen. En daar zit ik nu. In hotel Roter Adler. De caravan staat buiten. Ik binnen. Warm. Een echt bed. Een douche. Tijd voor rust en tijd voor schrijven. Eerst een blog dan een nieuw liedje.  Misschien wordt het wel een carnavalskraker. “Ik wil een auto, ik wil een auto, ik wil een auto met een…!” Bij deze roep ik alvast heel Limburg én Brabant op om dit jaar verkleed te gaan als trekhaak!