Mensen op doorreis

Het kleine restaurant van Haidt Süd is sinds drie dagen mijn basiskamp. Ik heb een vaste tafel in de hoek waarvandaan ik een goed uitzicht heb over de van sneeuw vrijgemaakte parkeerplaats. Een opstaand tegelrandje naast me heeft een 230 volt aansluiting voor de laptop. Een plastic geranium siert de tafel. Er staan rood geplastificeerde stoelen omheen. Dachs krijgt van de dames van het restaurant steeds een bakje water. Ik zit precies achter de gokkasten die om de dertig seconden een geluid voortbrengen, een soort van ‘whoaaa’. Waarschijnlijk aantrekkelijk bedoeld ter aanmoediging om er op te gaan spelen. Ik ben nog nooit zo vaak en snel achter elkaar heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop. Na een tijdje zonder succes met mijn kartonnen bordje buiten gestaan te hebben, warm ik me binnen weer op. Ik zie een blauw bestelbusje met een gele kentekenplaat, ‘hoera!’ Ik veer op en zie dat het busje een trekhaak heeft. ‘kans!’ Ik haast me naar buiten en kan nog net de rode achterlichten zien die de parkeerplaats weer verlaten. Bij de koffiebalie tref ik twee vriendelijke ambulance medewerkers die in Oostenrijk iemand gaan ophalen maar helaas hebben ze geen trekhaak achter hun ambulance. Drie jongens hebben hun vriendinnen thuis gelaten en gaan samen skiën in Oostenrijk. Wel een trekhaak maar nog nooit met een caravan gereden. Enfin, zomaar een paar ervaringen uit de hoed.

Ik spreek inmiddels minder vaak mensen aan maar sla uitvoerig gezichten en bewegingen gade. De verschillende soorten motoriek: soepel en stram, snel en langzaam en alles er tussen in. Dik, dun en alles er tussen in. Gesloten en open blikken en alles er tussen in. Bellend met hun mobiel. Iets eten en drinken en weer door. Naar de toilet en weer door. Mensen op doorreis.

Veel mensen vinden me geloof ik een beetje vreemd. Misschien is deze reis ook een beetje vreemd maar ik kijk vaak met verbazing naar de wereld. Als kind dacht ik dat alle volwassenen een soort van verbond hadden. In de trant van: ‘als je groot bent weet je hoe het zit.’ Dat je op een gegeven moment door een ‘gordijn van volwassenheid’ gaat waar achter het pas echt begint. Nu ik door dat gordijn ben val ik vaak van de ene in de andere verbazing. Verbazing over hoe dingen in elkaar steken. Verbazing ook over beweegredenen. Mensen op doorreis. Wat beweegt jou? Wat inspireert jou? Doe je de dingen waar je in gelooft?