Wohnwagen zwerver

We staan nog steeds op de mooiste plek van Köln: direct aan de Rijn met subliem uitzicht op de Dom, maar – bepaalde personen in de voetballerij parafraserend – elk voordeel heeft ook een nadeel: in ons geval de al twee dagen nauwelijks functionerende gaskachel.Sinds de aankomst hier in Köln begint de waakvlam steeds te tikken, wat normaliter inhoudt dat de gasfles leeg is. Vreemd genoeg deed het kooktoestel het nog wel maar omdat het tikken ook steeds gepaard ging met kleine steekvlammen had ik de kachel uit veiligheidsoverwegingen maar uitgezet. Vanmorgen steenkoud wakker geworden ondanks de drie dekens, het vriest ‘s nachts namelijk een graad of vier en de wind blaast guur over de kade. Tijd voor de vraagbaak: caravansponsor Eriba gebeld. Zij kwamen met de suggestie dat de wind wel eens de oorzaak kon zijn. Daar had ik niet aan gedacht als aspirant caravan gebruiker. De Wohnwagen precies onder de brug geduwd en voila, het kachelprobleem is opgelost. Maar de caravanlifterij betekent ook een hoop logistiek. En daarmee gepaard gaande: een hoop geregel. Zoals lege gasflessen laten bijvullen, voor de lange tocht naar Oostenrijk. Alle mogelijke batterijen opladen. Online communiceren. En, niet te vergeten, douchen. Vanmiddag na de lunch (een spontaan bezoek van mede-Pecha Kucha-ers Deborah en Markus laat de woonwagen toch een beetje als thuis voelen) met lege gasfles, laptop, douchespullen én Dachs via de treinbrug naar het Domplein gelopen. Van Köln, wel te verstaan.  Binnen in de Dom een kaarsje gebrand voor Oma Driessen die net is overleden Vanmiddag laat gedoucht en gegeten bij Maike om vervolgens de gasflessen aan de andere kant van de stad te laten vullen. Weer met de U-bahn en tram terug naar de Wohnwagen. Morgenochtend vroeg, om 5 uur een rit naar mid-Duitsland. Peter reist terug naar Berlijn, en ik door naar Oostenrijk. Het is allemaal echt bijzonder maar ook heel veel en vermoeiend. Wohnwagen zwerver, waarvan akte!