Leven met licht

We stonden een aantal dagen terug met de caravan naast het Bergbau museum in Bochum. Een museum dat geheel gewijd is aan mijnbouw. Daar ik tijdens deze reis ook op zoek ben naar de ziel, de kern, van de verschillende culturele hoofdsteden van 2010, was een bezoek aan dit Ruhr-fenomeen, een absolute must. Wat mij het meest intrigeert zijn de menselijke, of beter gezegd, onmenselijke verhalen.

Een moeder zoekt contact met haar zoon door een spreekbuis nadat de mijn is ingestort.

De vele generaties die getekend zijn door steenkool. Het beeld wat naar voren komt over de levens in de mijnen is werkelijk afschuwelijk. Dag in, dag uit, een leven lang, diep onder de grond hakken in zwart gesteente. Bezweet en zwart ontblote bovenlijven die werken in lage, muffe en donkere ruimtes. Gevaar op instorting, brand of ontploffingen. Ogen die geen daglicht krijgen. Dat alles in ruil voor een hongerloon. Overleven!

Een dooddoener om dan te zeggen; “wat hebben we het nu goed” Of, “ik mag niet klagen over… want toen… of die…”
Nee, wat mij betreft een enorme motivatie om uit het leven te halen wat erin in zit. Kansen te zien en deze te pakken. Je kwaliteiten te kennen en deze te benutten. Voor jezelf en voor diegenen die je voor gingen. Leven met licht! Ook in een caravan! Amen.