Fijn om te merken dat veel mensen de ‘Trekhaak gezocht’ reis volgen via de website en via de media. Gisteravond werd ik gebeld door ‘Radio Hoekschewaard Live’. Bij interviews vraagt men vaak of ik ook enge en gevaarlijke dingen heb meegemaakt. Enge mannen, verkrachters, moordenaars, ‘een soort van monster’ ben tegengekomen. » Lees meer…
Het sneeuwt flink in Erlangen. Het vriest inmiddels minder hard, maar door de stevige wind voelt het heel koud aan. Buiten welteverstaan want ik zit binnen in hotel ‘der Roter Adler’ het eerste deel van de reis te evalueren, een mail achterstand weg te werken en het verdere verloop te plannen. Ik ben onlangs benaderd door de Nederlander Simon Wintermans die al dertien jaar in Pécs woont. » Lees meer…
Gisterenavond om 23.00 uur hoorde ik over een lift met trekhaak naar Wenen maar dan moet ik wel de volgende morgen om 9.00 uur bij de volgende Tankstelle honderd kilometer verderop zijn. Na drie dagen op Haidt Süd ben ik redelijk klaar met het leven op een benzinestation en een lift in een keer naar Wenen klinkt zeer aantrekkelijk. Ik besluit alles op alles te zetten om die honderd kilometer zo snel als mogelijk te overbruggen. Maar hoe? » Lees meer…
Het kleine restaurant van Haidt Süd is sinds drie dagen mijn basiskamp. Ik heb een vaste tafel in de hoek waarvandaan ik een goed uitzicht heb over de van sneeuw vrijgemaakte parkeerplaats. Een opstaand tegelrandje naast me heeft een 230 volt aansluiting voor de laptop. Een plastic geranium siert de tafel. Er staan rood geplastificeerde stoelen omheen. Dachs krijgt van de dames van het restaurant steeds een bakje water. Ik zit precies achter de gokkasten die om de dertig seconden een geluid voortbrengen, een soort van ‘whoaaa’. Waarschijnlijk aantrekkelijk bedoeld ter aanmoediging om er op te gaan spelen. » Lees meer…
Na drie heel turbulente weken, valt er plots een stilte. Na alle aandacht en drukte sta ik ineens alleen met mijn kartonnen bordje ‘Anhaengerkupplung gesucht.de in de sneeuw op een tochtig benzinestation mensen aan te spreken. Duitsers, Nederlanders, Polen, Engelsen: “We hebben haast”, “Wat een gaaf project maar sorry, geen trekhaak”, “Donder op man!”, ” Ik ben op door-reis”,”Sorry, we zijn heel moe”, “Nee”, “hahaha (en gelijk doorlopen)” “Sorry, we zitten echt helemaal vol” “Sorry, we gaan een andere richting op” enfin, zo random wat reacties. » Lees meer…
Daar sta je dan, ’s avonds in het donker, stil in de sneeuw met je hond, gitaar en caravan zonder auto langs de Duitse Autobahn E45 richting Oostenrijk. Daar zit je dan met je laptop, fles water en schrijfboekje in tl-verlicht leeg tankstation met een bord friet. » Lees meer…
We staan nog steeds op de mooiste plek van Köln: direct aan de Rijn met subliem uitzicht op de Dom, maar – bepaalde personen in de voetballerij parafraserend – elk voordeel heeft ook een nadeel: in ons geval de al twee dagen nauwelijks functionerende gaskachel. » Lees meer…
Een nieuwe rit, dit keer van Udo Verholt, die via e-mail een lift aanbood. Udo kwam met zijn Landrover (inclusief kano op het dak) het Zollverein terrein oprijden voor de camera van het ZDF-team. Kennis maken, inblikken, interview, de caravan rij klaar maken. Poe! Geluidstechnicus Helga van ZDF was zo lief om lunch te halen want ik had de hele dag nog niet gegeten en gedronken. Dachs springt altijd overal heen of komt zwart terug van holen in de grond graven dus had ik haar alvast in de Landrover gezet. Ik dacht slim te zijn om de lunch box even op straat te zetten en niet bij Dachs in de auto. ‘Harde Krak’, rijdt Udo achteruit vol over de heerlijke sandwiches en schuimende cappuccino. Weg lunch, doos oprapen, lekt alles over mijn broek, geen wasmachine, ooh! Het leven van een caravan-lifter… » Lees meer…
Mike de havenmeester brengt ons onder begeleiding van Sat-1 tv van Oberhausen terug naar waar de cirkel rond is. Essen Zollverein: waar het het Duitse avontuur op zaterdag 9 januari begon. » Lees meer…
De Gasometer in Oberhausen is de grootste gashouder van Europa, tastbare herinnering aan de omvang van de Ruhr-industrie en heden ten dagen ook een enorme expositie ruimte. 120 meter hoog en 70 meter breed. Ter illustratie: de glazen koepel van de Reichstag in Berlijn kan er drie maal in, de Utrechtse Domtoren zeven keer. Het uitzicht over het Ruhrgebied op het dak van de Gasometer is fabelhaft!Hoe anders kan het zijn iets van buiten of van binnen te bekijken. » Lees meer…
Gisteren kwam ik erachter dat deze reis eigenlijk een real life computer game is. Een soort van enorme puzzel. Je kan erop vertrouwen dat je ieder moment ‘een sleutel’ aangereikt krijgt waarmee je weer door kan. Maar die moet je wel zien en gelijk pakken. ‘Die sleutel’ heeft namelijk steeds een andere gedaante/een ander gezicht; ook weet je niet waar, of hoe, en wanneer. Je krijgt punten of bonus beloningen in vorm van liften, eten, een warme douche of bijzondere ontmoetingen. Kies je verkeerd of doe je niets dan sta je stil, al dan niet zonder eten, drinken, in de kou of andere vervelende situaties. Dus handig en slim zijn; 24/7, uit – en in je comfort zone! Roeien met de riemen die je hebt, overleven en spelen. » Lees meer…
Vrijdag ontvingen we deze e-mail:
“Hallo Tjerk, hallo Peter, was für ein Komfort beim Trampen! Tolle Idee. Ich lade euch ein. Mit unserem alten Opel, klar mit Anhängerkupplung, ziehe ich euch in die Solarsiedlung nach Castrop-Rauxel. Castrop-Rauxel, nördlich von Bochum und Dortmund, ist DIE Kulturmetropole im Ruhrgebiet, die heimliche echte Kulturhauptstadt, das Zentrum! Hat nur noch keiner gemerkt, selbst in Castrop-Rauxel nicht. Belebt uns. Ihr seid ganz herzlich eingeladen.
Besten Gruß, Martin”
En zodoende werden we opgehaald, met de oude Opel van de familie Distelhoff, voor een vrije dag zondag in Castrop –Rauxel. » Lees meer…
Ik krijg via e-mail vaak de vraag: hoe gaat het nou met Dachs? Kan zij een beetje wennen aan het rondreizende bestaan in de caravan? Ondanks dat ze een beetje uit haar, speciaal door de Utrechtse couturier Irving Vorster ontworpen, hondenpakje is gebroken, ze wat vaker dan ze gewend is aan de riem moet, maakt ze het prima! Ze geniet van de sneeuw, waar ze als een berggeit door heen springt, heeft als hobby nu ‘de bol’ van de microfoon afhappen en ze mag bijna altijd overal mee naar toe. Want het belangrijkste om te vertellen is dat Dachs hét geheime wapen is, in nieuwe contacten opdoen! » Lees meer…
We stonden een aantal dagen terug met de caravan naast het Bergbau museum in Bochum. Een museum dat geheel gewijd is aan mijnbouw. Daar ik tijdens deze reis ook op zoek ben naar de ziel, de kern, van de verschillende culturele hoofdsteden van 2010, was een bezoek aan dit Ruhr-fenomeen, een absolute must. Wat mij het meest intrigeert zijn de menselijke, of beter gezegd, onmenselijke verhalen. » Lees meer…
Dortmund is met een half miljoen inwoners de grootste stad van het Ruhrgebied. Na een korte nacht, een interview voor Die Bildzeitung vanmorgen, steek ik met gitaar en Dachs het Friedensplatz over, richting das Rathaus. Een sticker op de grote glazen deur laat weten: ‘honden verboden’. Maar Dachs is een essentiële factor én mascotte op deze reis dus neem ik haar toch mee naar binnen. Ik ben benieuwd wat er gebeurt, in Duitsland staan orde en structuur immers hoog in het vaandel. » Lees meer…
Wat een dag! In een notendop: een WDR camera team reist mee tijdens de lift met ‘Iron-man’ Jurgen Scharf naar Dortmund. Daar aangekomen een prominente plek voor het stadhuis. ‘Ik laat de liefde toe’ zingen live voor de camera vanaf de Friedenssaeule. Het slot van de caravan deur gaat kapot. Liften naar het Eriba servicepunt op een industrie terrein voor een totale check up. » Lees meer…
De ziel van het Ruhrgebied komt steeds meer helder naar voren. Wat ik eerder al schreef; rauw en hartelijk! Arbeit, bier, industrie, worst, kolenmijnen en gastvrijheid. Edith Nicolaus is de gastvrouw van het café ‘Ruhrgebiet’ in Bochum. ‘In iedere stadje, een schatje’ maar tijdens deze reis is ‘in iedere stad een mutti’ (oder vatti) meer van toepassing. » Lees meer…
De ‘Trekhaak gezocht reis’ is tien dagen onderweg en er gebeurd nu in een dag meer dan voorheen in een week. Ik word ongeveer twee tot drie keer per dag gebeld door Nederlandse radiostations, wat leuk en bijzonder is, en doordat ik mezelf steeds weer opnieuw moet verwoorden dwingt dat tot nog meer reflectie.
Telkens wordt me dezelfde vraag gesteld; waar ben je nu? » Lees meer…
Klik hier voor de video; Die Wände von Berlin sind roh\’
Eind december was ik in Berlijn voor een Pecha Kucha over caravanliften. Een Pecha Kucha is een avond waar verschillende sprekers aan de hand van 20 beelden (met 20 seconden per beeld) een bepaald onderwerp neer zetten. De Pecha Kucha in Berlijn was gelijk een enorme oefening voor mij om mijn Duits te oefenen. Ik heb daar oa Katja en Lili van de organisatie ontmoet. Voor de Pecha Kucha Berlijn heb ik een nummer (mijn eerste Duitse liedje) geschreven voor de komende Pecha Kucha avonden, om in de pauze te draaien op groot scherm. Ik vind Berlijn een prachtige stad, dynamisch en creatief. Het viel me op dat veel muren in huizen en café’s niet gestuct zijn, ruw dus. Die ruwheid geeft mogelijkheid tot experimenteren en creëren. Ook woordspeling ‘de wende’ (val van de Berlijnse muur) met Wände (ruwe muren in Berlijn) vond ik een grappige vondst. De opname is in de studio van Sebastiaan ter Burg voor een groen scherm zodat ‘Berlijn’ filmmateriaal erachter kan plaatsen. Hierbij ‘the first take’, de ruwe onbewerkte versie. Viel spass! » Lees meer…
Vandaag voor het eerst met de caravan en een kartonnen bordje ‘Anhanger kupplung gesucht’ langs de weg, duim omhoog en staan! Hoe mensen reageren! Zodra ik thuis ben beloof ik dat ik de verschillende gezichten zal nadoen die langs rijden 
Anderhalf uur bij de rand van het ‘Zollverein’ terrein, heel koude voeten, en vijf mensen die de moeite namen om te stoppen. De ‘trekhaak-dichtheid’ in het Ruhrgebied is zo-zo. » Lees meer…
Utrecht
Overwegend bewolkt
17°C
Hamaka ondersteunt Trekhaakgezocht door het ontwikkelen van de drie Wordpress blogs.